एक पटक एउटा सानो गाउँमा राम नामको केटा बस्थ्यो। ऊ सधैं ठूलो फल चाहन्थ्यो, तर साना बिउलाई महत्व दिँदैनथ्यो। एक दिन उसका हजुरबुबाले उसलाई एउटा सानो बिउ दिएर भने, “यसलाई रोप र धैर्य गर।”
रामले बिउ रोप्यो र हरेक दिन पानी हाल्न थाल्यो। धेरै दिनसम्म केही देखिएन। ऊ निराश हुन लाग्यो, तर हजुरबुबाको कुरा सम्झेर उसले हेरचाह गर्न छोडेन। केही समयपछि त्यो बिउबाट सानो बिरुवा उम्रियो। वर्षौं बितेपछि त्यो बिरुवा ठूलो रूख बन्यो र मीठा फल दिन थाल्यो।
रामले त्यस दिन बुझ्यो—साना प्रयासले नै ठूलो सफलता जन्माउँछ।